گفتیم كه پرسشنامه جمع اوری اطلاعات خانوار سركاری است. وای بر ما مردم قدر ناشناس كه زحمت های شبانه روزی این دولت مهرورز خدمتگذار را ارج نمی نهیم و از همه چیز ایراد می گیریم .

كجای این پرسشنامه ها سركاری است؟ دولت خدوم و زحمت كش با زحمت و مشقت فراوان پرسشنامه ای را طراحی كرده و می خواهد اطلاعات اقتصادی خانوار های ایرانی را جمع آوری كند و بر اساس آن اطلاعات به خانواده هایی كه درآمد كمتری دارند سهم بیشتری از پول نفت ( به قول خودشان یارانه یا همان سوبسید)بدهد.آن گووه كه رئیس جمهور محبوب و خوش تیپ كشورمان اعلام كرده این كار قرار است حداكثر ظرف شش ماه به انجام برسد و قبل از پایان سال (یعنی قبل از آغاز انتخابات ریاست جمهوری دوره بعد) هر ماه پولی را نقدا به حساب كسانی كه این پرسشنامه را پر كرده اند واریز شود.(تقریبا همان وعده مضحك 50 هزار تومان ماهیانه ای كه آقای كروبی به مردم داده بود)

البته ذیل این پرسشنامه هم خلایق تهدید شده اند اگر اطلاعات غلط بدهند عواقب سختی در انتظارشان خواهد بود. ظاهرا قرار است اطلاعات موجود در این فرم ها با اطلاعات موجود در مراكز دیگر كشور مقایسه و راستی آزمایی شود.

از همین وعده های ضرب العجلی مشخص است كه كل این فرم ها و دریافت اطلاعات سركاری است و وعده های داده شده نیز تو خالی است . توجه به یك مثال آشنا درك قضیه را آسان تر می كند .

نمونه فرم های مشابهی كه اغلب جوانان ایرانی در نیم قرن اخیر با آن آشنایی دارند فرم ثبت نام كنكور است. از حدود نیم قرن پیش سازمان سنجش فرم های را در اختیار داوطلبان شركت در كنكور قرار می داد كه داوطلبان بایستی آن ها را با مداد سیاه نرم پررنگ پر می كردند و برای سازمان سنجش ارسال می كردند در سازمان مذكور اطلاعات موجود در فرم ها به سیستم سازمان سنجش وارد و برای داوطلبان كارت ورورد به جلسه صادر می شد. (البته گویا در یكی دو سال اخیر ورود اطلاعات به سیستم سازمان سنجش از طریق اینترنت و توسط خود داوطلبان انجام می شود)

در فرم های داوطلبان كنكور به جز نام و نام خانوادگی كه به دو بار (یكبار سرهم و یك بار با حروف مجزا ) نوشته می شد بقیه سوالات پاسخ شان به صورت كد بود كه باید با مداد سیاه نرم پررنگ روی اعداد سیاه می شد همچنین نباید به هیچ عنوان كاغذ فرم ها را تا یا مچاله می كردند.

دلیل تاكید بر مداد سیاه نرم پررنگ  و عدم تا كردن كاغذ فرم در همه جای فرم و دفترچه كنكور این بود كه این فرم ها درون دستگاه های علامت خوان  قرار می گرفت و ر واقع به وسیله این دستگاه ها اطلاعات افراد استخراج می شد. به این صورت سرعت عمل ثبت اطلاعات افراد بالا می رفت .

در كنكور حداكثر شركت كنندگان در یك سال یك میلیون نفر و حداقل مدرك تحصیلی افراد داوطلب شركت در آن دیپلم دبیرستان است. همچنین فرض سازمان سنجش این است كه تمامی اطلاعات ارائه شده توسط افراد صد در صد صحیح است و نیازی به استعلام از مراكز مختلف نیست.

مثلا اگر یك نفر با 16 سال سن داوطلب كنكور بود و در فرم ثبت نام می نوشت كه دیپلم دبیرستان دارد و خدمت سربازی را هم انجام داده است. فرض سازمان سنجش این بود كه این آقا صد در صد صحیح می گوید و دبیرستان را به صورت جهشی خوانده و در چهارده سالگی دیپلم گرفته و دو سال هم به خدمت سربازی رفته است . به هیچ عنوان نه از آموزش و پرورش استعلام می شد كه چنین فردی دیپلم دارد نه از نظام وظیفه كه چنین فردی سربازی رفته است یا خیر. اگر این فرد در كنكور قبول می شد تازه این وظیفه دانشگاه محل تحصیل وی بود كه ببنید دیپلم دارد یا خیر یا كارت پایان خدمت وی جعلی نیست.

با وجود تمامی این تمهیدات و تجارب سازمان سنجش تنها ثبت اطلاعات حدود یك میلیون پرسشنامه داوطلبان كه توسط افرادی با حداقل تحصیلات دیپلم با ضریب هوشی بالاتر از متوسط (در كتاب روانشناسی سال چهارم نظام قدیم نوشته بود فردی كه توانسته است تا مقطع دیپلم دبیرستان تحصیل كند قاعدتا از ضریب هوشی بالاتر از متوسط برخوردار است) تقریبا شش ماه زمان می برد.

برگردیم به پرسشنامه های اطلاعات اقتصادی خانوار . در راهنمای تكمیل این فرم ها تاكید شده  با یك خودكار آبی پر شود. (حواستان باشد اگر با  دو تا خودكار آبی  یا یك خودكار مشكی، سبز یا قرمز یا با روان نویس یا خودنویس این فرم را پر كنید احتمالا منفجر می شوید)

به همین سادگی مشخص است كه از دستگاه علامت خوان خبری نیست و قرار است یك مشت بیكار الدوله این فرم ها را دستشان بگیرند و تك تك اطلاعات موجود در این فرم ها را به صورت دستی وارد سیستم كنند.  

در توصیه دیگر نحوه محاسبه هزار ریال و میلیون ریال به خلایق آموزش داده شده .یعنی  طراحان فرم  اذعان داشته اند كه پر كنندگان فرم احتمالا از سطح سواد پایینی برخوردارند و احتمالا حتی تا كلاس پنجم دبستان هم تحصیل نكرده اند .

از قضا اگر طراحان مذكور تنها یكجا عقلشان را به كار گرفته باشند همین بخش است.واقعیت این است كه اغلب افرادی كه درآمد كمتری دارند و تبعا این فرم ها برای شناسایی آنها تهیه شده از سطح تحصیلات پایینی دارند و احتمالا بسیاری از آنها كلا فاقد  سواد خواندن و نوشتن هستند حالا چگونه به مخیله دانشمندان دولت مهرورزی خطور كرده برای شناسایی این افراد باید از آنها خواست تا پرسشنامه پر كنند خدا عالم است. البته درك اینكه پیشنهاد دهنده چنین كاری خودش هم فاقد كمترین شعور ممكنه است ضریب هوشی بالایی نمی خواهد.

فرض را بر این می گذاریم كه تمام ایرانی ها حتی در روستا های دور افتاده از وجود چنین فرم هایی با خبر بشوند (معمولا اهالی روستا به رسانه های جمعی دسترسی ندارند) و آنها را پر كنند و برای درگاه (خیلی واژه باحالی است) ملی آمار ایران ارسال كنند. حالا نوبت علاف الدوله های این درگاه است كه این اطلاعات را وارد سیستم كنند.

زیاد بدبین نباشیم و فرض كنیم هیچ فرمی نا خوانا نباشد و به سادگی هر چه تمام تر اطلاعات موجود در آن را بشود در سیستم وارد كرد.آنگونه كه دولت محترم اعلام كرده است 25 میلیون فرم چاپ شده است و در بین مردم توزیع می شود . با فرض اینكه 20 میلیون فرم پر شود یعنی حجم این فرم ها 20 برابر فرم هایی است كه سازمان سنجش برای داوطلبان كنكور چاپ می كند و اطلاعات آن را با دستگاه علامت خوان وارد سیستم می كند.

حتی اگر سرعت عمل بیکار الدوله های درگاه ملی آمار با دستگاه علامت خوان برابری کند بازهم  حدود 20 برابر زمانی كه سازمان سنجش برای تكمیل ورود اطلاعات زمان صرف می كند  زمان لازم است.البته تنها برای ورود اطلاعات . در مرحله بعد قرار است صحت این اطلاعات از مراكز دیگر هم استعلام شود.

بی جهت نیست كه جزئیات این طرح تا كنون در اختیار كسی قرار نگرفته است احتمالا اصلا هیچ طرحی در كار نیست و مانند بقیه اقدامات این دولت خدمتگذار این یكی هم كلا سركاری است.